Od Persefony - Skąd jestem??? Cz.3

Obudziłam się dosyć wcześnie i na początku nie wiedziałam gdzie jestem ale potem pamięć mi wróciła. Musiałam zacząć się zbierać na wyprawę w Lodowe Góry by odnaleźć swą historię. Wyszłam do lasu na małe śniadanko, by upolować sobie jakiegoś zająca. Po śniadaniu poszłam do Anny by się z nią pożegnać. Na początku chciała iść ze mną ale wybiłam jej z głowy ten pomysł. Wyruszyłam w stronę największej góry. Tak szłam chyba z godzinę gdy nagle jakaś biała kudłata kulka.
-Ałł, moja głowa. Co to było???- zawołałam
-Wybacz mi proszę, nie chciałam serio, coś wpadło mi do oka i nie wiedziałam gdzie lecę.- odpowiedziała biała wadera.
- Nie, nie nic mi się nie stało. Kim jesteś pierwszy raz widzę skrzydlatego wilka.
-Clarisa jestem a ty?
-Persefona, wędruję do Lodowych Gór, by spotkać się z wyrocznią.
-Co zwariowałaś, tam jest niebezpiecznie, nikt z tego miejsca nie wrócił, tam są smocze gniazda.
-Co z tego nie boję się, muszę się czegoś dowiedzieć o mojej przeszłości.
-Skoro tak ruszam z tobą, będziemy mieć razem mnóstwo przygód, a po drodze opowiesz mi wszystko o tobie.
-Namówiła bym cię żebyś nie szła, ale widzę że się nie posłuchasz.- idąc poznawałyśmy się i wyszło na to że mamy wiele wspólnego. Wędrowałyśmy przez cały dzień. Pod wieczór doszłyśmy do zamarzniętej rzeki i postanowiłyśmy tam przenocować…

 

Od Nightmare CD Shin

Zawarczałam wściekle. Teraz, się doigrał.

Ale, co jeśli...

Nie. Przerwałam nieme wahania.

Teraz, i zła i dobra strona chciały zemsty. I gniewały się.

Ostro.

Czułam, jak rosnę. Fizycznie, psychicznie i w ogóle... każda moja część ciała chciała go pokonać.

Kły, wydłużyły się i stały się ostre jak brzytwy; kiedy zamknęłam pysk, niemal wystawały mi z gęby.

Pazury, jak gdyby uwolniły się z mojej skóry.

Oczy zaparowały dziką niebieskością.

Uwolniłam drugą siebie. A może jednak tę pierwszą?

Zawarczałam.

Shin dalej śmiał się jak opętany, ale wstał, żeby na mnie popatrzeć.

Obnażyłam kły. Byłam dobre pięć centymetrów od niego wyższa, ale smuklejsza i lżejsza.

Oceniłam jego możliwości, wagę, zwinność i szybkość. Nie powinnam mieć bardzo dużych problemów.

Po czym rzuciłam się na wilka. Shin uskoczył z pogardą i śmiechem wypisanym na pysku.

No, a potem to się zaczęło.

Basior nie zdążył uskoczyć przed moim atakiem. Wbiłam mu zęby w kark, a stróżki krwi spływały mu po sklejającej się sierści. Rozgniewany Shin, odpłacił mi się podcięciem. Na szczęście w porę wskoczyłam mu na plecy, dalej gryząc i drapiąc.

Wilk rozłożył wielkie, czarne jak noc skrzydła i zwinnymi ruchami wzbił się w powietrze.

Spadłam.

Z lekkością wylądowałam na ziemi, a mój przeciwnik przygniótł mnie do niej. Wywarczałam wściekle kilka obelg w hindi. Nie wiedziałam, czy zrozumiał moje słowa, ale w tej chwili nie wiele mnie obchodziło.

Po sekundzie, miałam ułożony w głowie plan. Muszę go tylko zwabić do jakiegoś zbiornika wodnego.

Wilk jednak zmienił się w cień i w błyskawicznym tempie podcinał mnie to z jednej, to z drugiej strony, aż całkowicie się wywaliłam.

- I co? Warto było ze mną walczyć? - Kpił wilk, kiedy nagle nie mógł mnie już dotknąć... Stałam się niematerialna!

Wstałam i zaczęłam uciekać. Shin, ruszył za mną. Raz po raz, ledwo unikałam ataków jego strony... Pewność siebie powoli zaczęła mnie opuszczać.

Z pewnością by mnie dogonił, niestety.... Nawet jako niewidzialna, byłam widoczna. Tylko dla niego. Skórcz w żołądku powiększył się.

W końcu z daleka zauważyłam zamarzniętą rzekę. Moja moc władzy nad wodą nie była do końca opanowana, ale cóż... kiedy walczy się z kimś, nie zwraca się uwagi na takie "szczegóły".

Lud rozłamał się, a lodowata woda z kawałkami lodu wystrzeliła prosto na mnie i Shina. Zamknęłam oczy, czując jak maleję.

Woda muskała mnie, ale na prawdę ogromną falą zalała Shina. Lodowe sople, raniły moje i jego ciało... krew płynęła stróżkami.

Basior stanął na równe nogi, kiedy woda ustanęła i patrzył się na mnie... dziwnie.

Na wszelki wypadek, zmieniłam swoją postać na niematerialną, aby w razie kolejnego ataku nie mógł mnie dotknąć.

Niestety, zapomniałam o jego mocy władania nad cieniem.

Nagle, wszystkiego pożałowałam... zalały mnie wyrzuty sumienia. Jak mogłam to zrobić? Czemu to zrobiłam?

Ale jedno pytanie wciąż krążyło mi po głowie. Czy byłam aż tak potężna?

W końcu, przy tym wilku byłam niemal jak szczeniak. I to mocno niedoświadczony... Spuściłam wzrok. On był władcą cieni.

I teraz, moje szanse wynosiły jakieś 20%. Na sto.

 

<Shin?>

Od Persefony - Skąd jestem??? Cz. 2

- No co jest, jesteś niemową?- niecierpliwie pytała nieznajoma.
-Nie, nie przepraszam. Witaj jestem… Persefona.- nie wiem dlaczego ale się zająknęłam, to było dziwne, jakbym nie wiedziała kim jestem.
-Cześć Persefona ja jestem Anna, a… co tutaj robisz.-dopytywała się.
-A w sumie to nawet nie wiem, obudziłam się tu niedaleko i właśnie teraz zdałam sobie sprawę, że nic nie pamiętam. Jedyne co zostało mi w głowie toto, że jestem Persefona i jestem wilkiem zimowych nocy.
-Myślę że mogę ci pomóc, choć za mną zaprowadzę cię do naszej krainy i tam POM pomyślimy co dalej. Zaufaj mi.
-OK, chodźmy.- bez wahania truchcikiem ruszyłam za Anną. Szłyśmy przez ok. pół godziny Anna opowiedziała mi o watasze oraz o przywódcy z którym miałam się spotkać. Trochę się obawiałam ponieważ z jej opowieści wynikało, że nie jest on zbyt miły. Gdy dotarłyśmy do jego jaskini serce zaczęło mi mocniej walić. Nagle Ania wydała z siebie przenikliwe wycie, z jaskini odpowiedziało jej mrożące krew w żyłach wycie. Powoli z jaskini zaczął się wynurzać mroczny cień. Gdy zobaczyłam go w pełnej okazałości byłam zadziwiona, czarny olbrzymi wilk z ostrymi jak brzytwa szponami wyszedł mi naprzeciw. Najpierw zawarczał podejrzanie, ale potem odparł:
-Witaj Persefono, zapewne chcesz dołączyć do naszej watahy?
-Nie, chcę tylko dowiedzieć się z kąt pochodzę, i jak się tu znalazłam.
- Hmmm, myślę że ja ci nie pomogę gdyż moja moc to nie wróżenie itp., ale możesz wyruszyć do siedziby bogów, lecz ostrzegam cię droga jest kręta i niebezpieczna, nikt stamtąd nie wrócił. A na razie możesz zamieszkać w jaskini na obrzeżach Zimowej Rzeki, Anna cię tam zaprowadzi.- razem z Anią poszłyśmy na wskazane miejsce. Przez resztę dnia wilczyca pomagała mi się urządzić, a pod wieczór gdy księżyc już świecił Anna musiała wracać do domu. Gdy wyszłyśmy z jaskini zobaczyłam jej prawdziwe piękno wyglądał zjawiskowo w świetle księżyca.

 

 Pożegnałam nową znajomą, weszłam do mego nowego domu i zapadłam w głęboki sen….

Nowe Wilki!

Imię: Clarisa
Wiek: 4lata,
Płeć: wadera
Rasa: Wilk Zimowego podmuchu
Stanowisko: Blokujący
Charakter:Silna, nieśmiała, wytrzymała, inteligentna
Moce: Latanie,niewidzialność
Partner: Poszukuje
Właściciel: howrse.pl-Azja2000
Inne: Walczy o stanowisko dowudcy szpiegów


Imię: Blue
Wiek: 4lata
Płeć: Basior
Rasa: Wilk mroźnych jezior
Stanowisko: Blokujący
Charakter: uczuciowy, wrażliwy,silny,niezłomny,stanowczy,ufny
Moce: Władza nad wodą,
Partnerka: Stara się o względy Clarisy
Właściciel: howrse.pl- szlachta
Inne: walczy o stanowisko szpiega.

Od Persefony - Skąd jestem??? Cz. 1.

Było zimno i ciemno, śniegowe płatki spadały na moje nieruchome ciało, lodowaty wiatr mierzwił moja sierść. Ale co dziwne mi nie było zimno, może dlatego, że umysł podpowiadał mi, że jestem zimowym wilkiem, a może dlatego, że obok mnie leżała ciepła istota. Delikatnie uchyliłam jedno oko i zobaczyłam piękne, jasno żółte oczy, nie wyrażały one ani złości, ani smutku, ani radości. Były we mnie wpatrzone bez wyrażania żadnych uczuć. Nagle ich właściciel poruszył się i wstał. W świetle jasnego księżyca zobaczyłam czarno szarego, dużego basiora. Na tylnej lewej łapie miał złotą bransoletę, na przedniej lewej niebieskie wzory, bardzo podobne do tych okalających oko. Czoło zdobił szafirowy diament, a na zadzie widniała plątanina czarnych „sznurków” z błękitnymi kropkami. Nagle otrzepał się ze śniegu i pomknął w ciemność nocy.





Obudziłam się następnego ranka ale już nie na ośnieżonym pustkowiu tylko wy spokojnym zimowym lasku obok zamarzniętej rzeki. Usłyszałam głośne warczenie, na początku trochę się wystraszyłam ale potem zorientowałam się, że to mój brzuch (byłam potwornie głodna). Po 10 min węszenia poczułam stadko saren. Ruszyłam ich tropem i po paru minutach znalazłam całe stado. Obchodząc grono zauważyłam zranionego jelenia w średnim wieku. Nie miał siły uciekać więc stwierdziłam, że to dobra zdobycz. Skoczyłam na niego i… (oszczędzę szczegółów). Najedzona ruszyłam wzdłuż wcześniej widzianej rzeki. Tak szłam i szłam i szłam, oglądając zimowy kraj obraz, nagle poczułam pod łapami jesienne liście oraz zrobiło się cieplej. To było dziwne raz śnieg raz liście, nie chciałam dalej się nad tym zastanawiać więc ruszyłam dalej. Nagle na mojej drodze stanęła prześliczna młoda wilczyca. Była biała ale na przednich nogach miała niebieskie kółka, również jej uszy były niebieskie. Ale największą moją uwagę przyciągnęły oczy, wyglądały jakby leżały na niebieskich gwiazdkach. Wyglądała na przyjaźnie nastawioną. Nagle zapytała:
-Kim jesteś i co tu robisz???- i właśnie to pytanie zmieniło całe moje życie… .

Od Shina CD Nightmare

Przez chwilę na ni patrzyłem. Kiedy podniosła łeb i wpatrywała się we mnie smutnymi oczami już naprawdę nie mogłem się powstrzymać. Spadłem ze skały, na której stałem i zacząłem tarzać się po ziemi ze śmiechu. Wadera patrzyła na mnie z furią.
-So - sorka... ale hahahahha. Jeśli masz takie problemy hyhahyhhhaa to się n - nie martw. Myślisz, że dlaczego jestem Alphą? - wyszczerzyłem się - jestem najlepszy. Na pewno cię pokonam
Wadera teraz patrzyła na mnie z pogardą.
-Co? Nie wierzysz? Chcesz się zmierzyć?
-Em...
-Hym...?
-....

<Nightmare? Sorka, brak weny>

Od Nightmare CD Shin

- Sam musisz zdecydować. - Odparłam z wahaniem.
- Co? - wilk nie zrozumiał.
Westchnęłam i wstałam. Postanowiłam wyjaśnić wszystko Shinowi, w jak najmniej.. chmm... odrażający sposób.
Ze świstem wypuściłam powietrze i patrząc mu w oczy, opowiedziałam o mojej mocy.
O tym, że jest niekontrolowana.
O tym, że zanim się obejrzę, zakrwawione ciała leżą na kupach obok mnie.
Również całej w szkarłacie.
O tym, że się boję.
Skończyłam opowieść i odwróciłam wzrok.
- No to teraz, sam zdecyduj - starałam się, żeby ton mojego głosu był obojętny.
Niestety, nie potrafiłam tego dokonać. Chociaż odmawiano mi w brutalny sposób już dużo razy, każda z takich prób uspołecznienia się przynosiła mi niemały ból. A może tu będzie inaczej?
"Nie łudź się", warknęła moja gorsza strona.
Podniosłam nieśmiało wzrok. Wilk wpatrywał się we mnie...

<Shin?>